اخیرا در کشور، زمزمه‌ای عجیب در راهروهای قدرت شنیده می‌شود، این ایده که بیمه‌های پایه و حتی فراتر از آن بیمه های تکمیلی «نباید» تجاری باشند و سودآوری نباید در منطق آن‌ها جایی داشته باشد.

سه دولت و سه تفکر سپری شد تا یارانه‌ نقدی که از آن به عنوان شاخصی برای عدالت یاد می‌شد در نظام اقتصادی ایران جا پای خود را به عنوان یک تز اقتصادی باز کند. اما آیا واقعا عدالت توزیع کردنی است؟